Behind the Shot: Chasing the Northern Lights in Iceland

There's a particular kind of anticipation that comes with chasing aurora. You check the forecast obsessively, watch the sky for breaks in cloud cover, and learn to sleep in short bursts between alerts. During three weeks in Iceland's highlands, I spent more time waiting than shooting — but the moments that did come were extraordinary.

The Icelandic highlands in winter are a photographer's paradox. The conditions that create the most dramatic light — storms, extreme cold, magnetic activity — are the same conditions that make the work physically demanding and logistically complex.

The key to photographing northern lights is preparation. I scout locations during daylight, looking for compelling foreground elements — glacier edges, volcanic rock formations, still water for reflections. When the aurora finally appears, there's no time to search for compositions.

The best landscape photographs aren't taken — they're waited for.

My approach is deliberately slow. I return to the same locations across different conditions, building a relationship with the landscape over time. The images that result from this patience have a depth that a single visit rarely achieves.

Er is een bijzondere vorm van verwachting die komt kijken bij het jagen op noorderlicht. Je checkt obsessief de voorspelling, houdt de lucht in de gaten op openingen in de bewolking en leert in korte periodes te slapen tussen meldingen door. Tijdens drie weken in de IJslandse hooglanden bracht ik meer tijd door met wachten dan met fotograferen — maar de momenten die wel kwamen waren buitengewoon.

De IJslandse hooglanden zijn in de winter een paradox voor een fotograaf. Dezelfde omstandigheden die het meest dramatische licht opleveren — stormen, extreme kou, magnetische activiteit — maken het werk ook fysiek zwaar en logistiek ingewikkeld.

De sleutel tot het fotograferen van noorderlicht is voorbereiding. Ik verken locaties overdag, op zoek naar sterke voorgrondelementen — gletsjerranden, vulkanische rotsformaties, stilstaand water voor reflecties. Wanneer het noorderlicht eindelijk verschijnt, is er geen tijd meer om naar composities te zoeken.

De beste landschapsfoto's worden niet genomen — ze worden afgewacht.

Mijn aanpak is bewust langzaam. Ik keer terug naar dezelfde locaties onder verschillende omstandigheden, en bouw zo in de loop van de tijd een relatie op met het landschap. De beelden die uit dat geduld voortkomen hebben een diepgang die een eenmalig bezoek zelden bereikt.